Syncytialne wirusowe zapalenie wątroby typu Giant-Cell – Sporadyczne zapalenie wątroby z charakterystycznymi cechami patologicznymi, ciężki kurs kliniczny i cechy paramyksowirusowe ad

Testy dla wirusów paragrypy i 2, odry i świnki były ujemne (miano, .l: 2). Miano dopełniającego wiązania przeciwciała przeciwko paragrynie 3 wynosiło 1:16. Pacjent został wypisany. Od października do grudnia 1986 r. Wróciła do nauczania, ale zalecono, aby nie podejmowała forsownych ćwiczeń. Wyniki testów czynności wątroby pozostawały stabilne (poziom bilirubiny w surowicy, 60 .mol na litr, aminotransferaza asparaginianowa, 410 U na litr, aminotransferaza alaninowa, 210 U na litr i fosfataza alkaliczna, 140 U na litr). Do stycznia 1987 r. Pacjent stał się coraz bardziej zmęczony, ze zwiększoną niedokrwistością i żółtaczką, a rozwinęła się hepatosplenomegalia i puchlina brzuszna. Badanie wykazało poziom bilirubiny w surowicy wynoszący 310 .mol na litr, poziomy asparaginianu i aminotransferazy alaninowej> 2000 U na litr, czas protrombinowy 23 sekundy i poziom albuminy 30 g na litr. Została przyjęta do szpitala z powodu transklipularnej biopsji wątroby, która wykazała tworzenie się bardziej syncytialnych komórek olbrzymich, teraz w kolumnach. Wyniki cotygodniowych testów serologicznych dla paramyksowirusów, w tym odry, były prawidłowe. Podczas gdy pacjent oczekiwał na przeszczep wątroby, rozwijała się rumieniowata plamka w postaci plamki typowa dla odry, a miano przeciwciał przeciwko odrze wzrastało przejściowo do 1: 160. Atak trwał zaledwie od dwóch do trzech dni, a wysypka zanikła, a miano przeciwciał powróciło do normy. Przeszczepienie wątroby przeprowadzono 25 marca 1987 roku. Po skomplikowanym przebiegu pooperacyjnym pacjent wypisano dobrze sześć tygodni później. W przeszczepie nie doszło do nawrotu choroby.
Pierwsza biopsja wątroby
Rysunek 1. Rysunek 1. Próbka biopsyjna pokazująca syncytialne komórki olbrzymów w ciągłości z normalnymi komórkami wątroby w wątrobianych sznurkach. Na niektórych obszarach sugerowane jest przejście między dwoma typami komórek. Jądra mają tendencję do centralnego umiejscowienia i są powiązane z brązowym materiałem ziarnistym (groty strzałek), z których część jest żółcią. (Hematoxylin and eosin, × 450.)
Ryc. 2. Ryc. 2. Mikrografia gigantycznych komórek przy dużym powiększeniu. Funkcje opisane w legendzie z rysunku są ponownie widoczne. W dolnej części mikrografu odstępy jąder (groty strzałek) i brak błon komórkowych w olbrzymiej komórce sugerują fuzję komórek. Zwróć także uwagę na wygląd cytoplazmy na powierzchni szkła (gwiazdka). (Hematoksyna i eozyna, × 600)
W mikroskopie świetlnym sznury wątroby w pierwszej próbce z biopsji wątroby zajęły syncytialne komórki olbrzymie (ryc. i 2). Ogromne komórki były znacznie większe niż te obserwowane w noworodkowym zapaleniu wątroby i miały od 3 do 20 centralnie rozmieszczonych jąder i bardzo dużą objętość cytoplazmy. Cytoplazma często miała wygląd szkła szlifowanego i była głęboko kwaśna. Centralnie, cytoplazma zawierała również wiele brązowych granulek o różnych rozmiarach, niektóre zawierające pigment żółciowy. Pozostałe hepatocyty miały różny stopień degeneracji balonem i martwicę ogniskową. Nekropolia pomostowa była widoczna. Cholestaza była wyraźna i znajdowała się zarówno w komórkach, jak i kanalikowym i kanałowym świetle lędźwiowym. Portal i okolice peryportalne zostały zinfiltrowane przez komórki wytwarzające przewlekłe zapalenie, głównie limfocyty.
Druga biopsja wątroby
Druga próbka biopsyjna pacjenta była mała i ponownie miała liczne syncytialne gigantyczne komórki, ale widoczne były również zwłóknienia i zmiany regeneracyjne guzków.
[patrz też: elmed legionowo, vimed warszawa, sanitas łęczna ]