Molekularna heterogenność w ostrym odrzuceniu allograftu nerkowego Zidentyfikowana przez profilowanie mikromacierzy DNA ad

Terapia immunosupresyjna obejmowała glukokortykoidy, inhibitor kalcyneuryny (takrolimus lub cyklosporynę), antymetabolit (azatioprynę lub mykofenolan mofetylu) oraz terapię indukcyjną daktylizabem. Dziewięć strat przeszczepu wystąpiło pomiędzy 1,5 a 8,0 lat po przeszczepieniu, średnio 10 miesięcy po wykonaniu biopsji z powodu ostrego odrzucenia. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich badanych pacjentów, a badanie zostało zatwierdzone przez instytucjonalną komisję rewizyjną Uniwersytetu Stanforda. Próbki biopsyjne
Łącznie pobrano 52 próbki biopsji od miesiąca do 10 lat po transplantacji w przypadku ostrej dysfunkcji aloprzeszczepu (zdefiniowanej jako wzrost o ponad 10% w stężeniu kreatyniny w surowicy od linii podstawowej) lub przewlekłej dysfunkcji aloprzeszczepu (określonej przez współczynnik filtracji kłębuszkowej 11). 50 ml na minutę na 1,73 m2 powierzchni ciała); 8 próbek biopsji uzyskano w momencie wszczepienia; i 7 próbek uzyskano w czasach, gdy funkcja przeszczepu była stabilna (jak określono przez filtrację kłębuszkową większą niż 80 ml na minutę na 1,73 m2). Wszystkie próbki biopsji zostały szybko zamrożone. Przed pięcioma próbkami biopsji uzyskano przed intensyfikacją leczenia w celu odrzucenia. Analizy mikroskopowe wykonywali badacze, którzy nie byli świadomi wyników klinicznych. 52,13 Żadna próbka z biopsji nie zawierała dowodów na przeszczepione zaburzenie limfoproliferacyjne lub inkluzje wirusowe.
Hybrydyzacja mikromacierzy i analiza danych
Każda mikromacierz była krwinką limfatyczną 14 umieszczoną na Uniwersytecie Stanforda i zawierała 28 032 plamek DNA reprezentujących około 12 440 ludzkich genów. Całkowity RNA wyizolowano z próbek zamrożonych biopsji (TRI Reagent, Molecular Research Center). Wspólną pulę referencyjną RNA15 zastosowano jako wzorzec wewnętrzny. Próbkę lub referencyjny RNA poddano dwóm kolejnym rundom amplifikacji 16 przed poddaniem hybrydyzacji z mikromacierzami.
Wszystkie 67 próbek biopsji zostało wykorzystanych do początkowego nienadzorowanego, hierarchicznego grupowania (tj. Analiza bez uprzedniej znajomości tożsamości próbki) .17 Dla kolejnych nadzorowanych analiz (tj. Analiz porównawczych między zdefiniowanymi grupami próbek), z wykorzystaniem analizy istotności mikromacierzy, 18 pięć próbek od pacjentów z częściowo leczonym ostrym odrzuceniem zostało wykluczonych w celu wyeliminowania możliwego błędu ze względu na działanie leków. Wzbogacenie określonych grup funkcjonalnych genów zostało ocenione w naszym zestawie danych na podstawie rozkładu hipergeometrycznego, 19 przy użyciu 86 genów specyficznych dla komórek T, 20 2610 limfocytów T indukowalnych przez komórki, 21 i 874 komórek cyklu – powiązane geny.22 Analiza przeżycia Kaplana-Meiera, oparta na metodzie logarytmicznej Coxa, została wykorzystana do określenia zależności między przeżywalności przeszczepu a odzyskaniem funkcji przeszczepu (zdefiniowanej jako powrót stężenia kreatyniny w surowicy do poziomu linii podstawowej miesiąc po leczeniu ostrego odrzucenia) i gęstość komórek CD20 +.
Immunohistochemia
Barwienie immunohistochemiczne dla CD20, CD4, CD8 i jądrowego antygenu proliferacyjnego (PCNA) przeprowadzono na próbkach od pacjentów z nieleczonym ostrym odrzuceniem. Ponadto, niezależny zestaw 31 zarchiwizowanych próbek biopsyjnych od pacjentów z ostrym odrzuceniem również analizowano przez barwienie CD20.
Cały rdzeń został zeskanowany w ślepy sposób przez pojedynczego obserwatora w celu określenia gęstości komórek CD20 +, CD4 + i CD8 +
[hasła pokrewne: ceny leków na receptę, lavistina, ośrodek leczenia uzależnień toruń ]
[przypisy: vita medica sulejówek, wodniak jadra, lavistina ]