Molekularna heterogenność w ostrym odrzuceniu allograftu nerkowego Zidentyfikowana przez profilowanie mikromacierzy DNA ad 7

Nie było żadnych ogólnych różnic ilościowych w tych wzorach wśród podtypów ostrego odrzucenia, chociaż dwie próbki biopsyjne o oporności na glukokortykoidy od pacjentów w grupie AR-I miały wyższą gęstość komórek CD8 + (Figura 3A i suplementy dodatkowe). Oczywisty brak głównych różnic w gęstości komórek CD4 + i komórek CD8 + wśród podtypów ostrego odrzucenia sugeruje, że względnie znacząca sygnatura komórki T w AR-I jest w znacznej mierze przypisana fenotypowi aktywowanej komórki T (o czym świadczą markery wczesnego i późna aktywacja komórek T) zamiast zwiększonej liczby naciekających komórek T i, przeciwnie, infiltrujące komórki T w AR-III są względnie spokojne. Barwienie CD20 ujawniło nieoczekiwane duże agregaty komórek B bez tworzenia się pęcherzyków (Figura 3A i uzupełnienia dodatkowe) w 9 z 20 próbek biopsji od pacjentów z ostrym odrzuceniem: 7 z 11 w grupie AR-I, z 4 w AR-II grupy i z 5 w grupie AR-III (Tabela 1). Odkrycie to kontrastuje z wcześniejszym doniesieniem o niewielkiej liczbie limfocytów B w próbkach od pacjentów z ostrym odrzuceniem. [28] Barwienie CD20 31 zeskanowanych próbek biopsji od pacjentów z ostrym odrzuceniem, które nie były badane przez mikromacierz, również ujawniło podobny odsetek agregatów limfocytów CD20 + w 9 biopsjach. próbki (uzupełnienia uzupełniające). Barwienie immunofluorescencyjne próbek pobranych z biopsji pod kątem immunoglobulin i odkładanie się dopełniacza było negatywne, pomimo obecności agregatów komórek B; hybrydyzacja in situ wirusa Epsteina-Barra i wirusa małpiego 40 była negatywna, wykluczając związek między naciekami komórek B a infekcją wirusową lub zaburzeniem limfoproliferacyjnym po transplantacji (dane nie przedstawione).
Obecność antygenu jądrowego proliferującej komórki, markera proliferacji komórek, została potwierdzona we wszystkich 5 próbkach AR-III, ale nie w żadnej z próbek od pacjentów z przewlekłą alloprzeszczepową nefropatią (Figura 3B), rozróżniając te grupy próbek z biopsji, z podobne profile ekspresji.
Kliniczne korelaty podtypu ostrego odrzucania i gęstości komórek CD20 +
Tabela 2. Tabela 2. Korelacje między podtypem ostrego odrzucenia (AR) lub statusem CD20 a wynikiem projektu. Analiza odzyskiwania funkcji przeszczepu w czasie ujawniła, że przeszczepy, które były skupione w grupie AR-I, miały znacznie gorsze funkcjonowanie niż te sklasyfikowane jako AR-II lub AR-III (P = 0,02) (Tabela 2 i uzupełnienia uzupełniające) . Gdy dane z pięciu próbek od częściowo leczonych pacjentów w grupie AR-II zostały usunięte z zestawu danych, utrzymywała się tendencja do korelacji, pomimo zmniejszenia liczby próbek (P = 0,06) (tabela 2 i dodatkowe uzupełnienia). Ponadto cztery z pięciu próbek od pacjentów z opornym na glukokortykoidy ostrym odrzuceniem (zdefiniowanym przez brak odpowiedzi klinicznej na leczenie pulsem glukokortykoidowym) skupiło się w grupie AR-I.
Tabela 3. Tabela 3. Kliniczne korelaty statusu CD20 w próbkach pobranych z nerek przez pacjentów z ostrym odrzuceniem. Silne powiązanie między gęstością komórek CD20 + w zakresie barwienia immunologicznego a klinicznym fenotypem oporności na glikokortykoidy obserwowano u pacjentów z grupy AR-I: wszystkie cztery próbki pobrane od pacjentów z tej grupy, u których ostre odrzucenie było oporne na glikokortykoidy, charakteryzowały się dużą gęstością Komórki CD20 + (jeden pacjent wymagał terapii przeciwciałem z muromonabem-CD3 [OKT3] na początku w przypadku domniemanego odrzucenia naczyń, a inni wymagali takiej terapii po niepowodzeniu terapii pulsowej glukokortykoidami) (Tabela 1)
[podobne: dermapen przeciwwskazania, leczenie kanałowe pod mikroskopem kraków, przychodnia leczenia bólu ]
[podobne: vimed warszawa, pękające opuszki palców, niski poziom neutrofili ]