Choroba sercowo-naczyniowa czesc 4

Prawidłowe wytwarzanie kortyzolu prowadzi do konstytutywnego wydzielania aldosteronu, ekspansji objętościowej osocza, nadciśnienia i obniżonych poziomów reniny. Mutacje powodujące utratę aktywności syntazy aldosteronu pogarszają retencję soli nerkowej oraz wydzielanie jonów potasowych i wodorowych w dystalnych nefronach i prowadzą do ciężkiego niedociśnienia w wyniku zmniejszenia objętości wewnątrznaczyniowej.15 Mutacje zmieniające kanały jonowe i transportery nerkowe dają początek zespołom Liddle a, Gitelmana i Barttera. Zespół Liddle a jest cechą autosomalną dominującą charakteryzującą się wczesnym nadciśnieniem, zasadowością hipokalemiczną, tłumioną aktywnością reniny i niskim poziomem aldosteronu w osoczu z powodu mutacji w nabłonkowym kanale sodowym.16,17 Mutacje utraty funkcji w genie kodującym tiazyd wrażliwy na cytotoksyczność chlorowodorek potasu w dystalnie zwichniętych kanalikach powoduje zespół Gitelmana.18 Pacjenci obecni w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości z objawami i objawami nerwowo-mięśniowymi, niższym niż normalne ciśnieniem krwi, niskim poziomem magnezu w surowicy i niskim poziomem wapnia w moczu. Zespół Barttera może być wytwarzany przez mutacje w dowolnym z trzech genów wymaganych do normalnej reabsorpcji soli w gęstej pętli wstępującej Henle; można go odróżnić od zespołu Gitelmana, ponieważ charakteryzuje się zwiększonym poziomem wapnia w moczu i prawidłowym lub zmniejszonym poziomem magnezu.19 W tych dziedzicznych zaburzeniach bilans netto soli konsekwentnie przewiduje ciśnienie krwi. W rezultacie zidentyfikowano nowe cele terapii przeciwnadciśnieniowej, w tym nabłonkowy kanał sodowy, inne kanały jonowe i kinazy WNK.
Zakrzepica i hemostaza
System krzepnięcia krwi wymaga precyzyjnej kontroli czynników wewnątrz i na zewnątrz kaskady krzepnięcia, aby zapobiec śmiertelnemu krwawieniu lub niepożądanej zakrzepicy. Typowy wariant genu czynnika V, jeden kodujący podstawienie glutaminy dla argininy w pozycji 506 (Arg506Gln), zapobiega degradacji czynnika V i sprzyja tworzeniu się skrzepu. Ta substytucja, znana również jako czynnik V Leiden, ma częstość alleli od 2 do 7 procent w populacjach europejskich i była obserwowana u 20 do 50 procent pacjentów z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową.20-22 Czynnik V Leiden ma niepełną penetrację i zmienną ekspresję . Około 80 procent osób homozygotycznych pod względem mutacji i 10 procent osób heterozygotycznych będzie miało zakrzepicę w pewnym momencie ich życia.23,24 Czynnik V Leiden zwiększa ryzyko zawału mięśnia sercowego, udaru i zakrzepicy żylnej u mężczyzn. 25 W podgrupie pacjentów zakrzepica wiąże się z dziedziczeniem mutacji genów, które modyfikują fenotyp czynnika V Leiden. 26-29 Identyfikacja modyfikatorów genów jest obszarem aktywnych badań i jest niezbędna do rozróżnienia osób heterozygotycznych pod względem czynnika V Leiden, 10 procent, u których rozwinie się poważna zakrzepica od 90%, którzy nie będą mieli żadnych objawów.
Kardiomiopatia przerostowa
Ryc. 3. Ryc. 3. Mutacje w sercowatych białkach sercowych, które powodują kardiomiopatię przerostową. Pokazano białka sarcomiczne, które tworzą grube i cienkie włókna. Białka Sarcomere, które powodują kardiomiopatię przerostową, są oznaczone na żółto
[więcej w: lekarz z mongolii kraków, proteza szkieletowa acetalowa, laboratorium kołobrzeg ]
[hasła pokrewne: vimed warszawa, pękające opuszki palców, niski poziom neutrofili ]